Poniższy ambigram stanowi moją kolejną propozycję w konkursie ACAC. Podobnie jak w przypadku poprzedniego wpisu nie odwołałem się bezpośrednio do współczesnej obrzędowości bożonarodzeniowej, lecz dotarłem do jej starożytnych źródeł.
Pomiędzy obchodzonym w dniu dzisiejszym chrześcijańskim Bożym Narodzeniem a starożytnym rzymskim Świętem Słońca Niezwyciężonego istnieje wiele korelacji. W potężnym wielokulturowym państwie jakie stanowiło późne Cesarstwo Rzymskie przenikało się wiele nurtów religijnych. Wyraźnie można zaobserwować tendencję do łączenia rozmaitych kultów, bóstw i wierzeń w pewną wyższą całość. Jednym z przejawów tego synkretyzmu była koncepcja bóstwa Sol Invictus, łączącego w sobie cechy Apollina-Heliosa, Mitry i innych pomniejszych bóstw. Wielonarodowościowe i wielowyznaniowe państwo, gwarantem jedności którego była silna armia, potrzebowało również uniwersalnego zwornika religijnego. Wielu cesarzy począwszy od Heliogabala próbowało uczynić kult solarny wszechogarniającą religią państwową, cementującą jego jedność. Ostatecznie, za sprawą Konstantyna to chrześcijaństwo zyskało ten status, jednocześnie przejmując wiele elementów dawnych kultów. Przypadające w czasach rzymskich na 25 grudnia przesilenie zimowe, świętowane jako Dzień Słońca Niezwyciężonego zyskało nowy wymiar. Narodziny Słońca utożsamiono z przyjściem na świat Syna Bożego.
robi wrażenie :)